Zewnętrzne piękno powierzchni obrazu jest jednym z najważniejszych elementów dzieła malarskiego Ewy Granowskiej - jego treścią ale także i momentem inspiracji. Wyrażone jest to przede wszystkim kolorem (wspomaganym często fakturą) rozgrywanym wokół dominacji tonów pastelowych przełamanych bielami i srebrzystymi szarościami (np."Kompozycja w szarości", "Kompozycja w zieleni i różach").
wstęp do katalogu - Ariadna Sarnowicz, 1977

Malarstwo Ewy Granowskiej odznacza się wielkim wyczuciem koloru. W swoich obrazach artystka buduje specyficzny nastrój wykorzystując niemal monochomatyczną (srebrzysto-szaro-białą) gamę barwną, kontrowaną z rzadka intensywną plamą czerwieni, brązu lub zieleni. Godne uwagi są też jej poczynania z przestrzenią. Wykrawa ją ze świata i zamyka jakby w małych okienkach, po czym komponuje w całość płótna. Oko postrzega tę układankę jako wyważoną, harmonijną, choć lekko niepokojącą; podąża z pola na pole i poddaje się (zostaje wciągnięte) w grę zmiennych horyzontów i perspektyw. Cały czas bez pewności, czy już odczytało prawidłowo ten "pejzaż", czy też uległo przewrotności kompozycji (...)

Obcowanie z tą sztuką jest jak ściszona, dyskretna rozmowa z kimś podobnym do nas, a jednak zdolnym przekazać nam nowe doświadczenia, świeże widzenie, ciepło i barwę uczuć, ale także ich ostrość, dramatyczność i złożoność, jeśli jest taka potrzeba.
wstęp do katalogu - Mirosław Ratajczak, 1990